جامعه ایران، جنبش اعتراضی، انتخاب های پیشِ رو
اندکی بیش از یک سال از کارناوال انتخاباتی رژیم فاشیست جمهوری اسلامی میگذرد و هنوز حرف و حدیث های فراوانی در مورد اصل ماجرا و زمان سپری شده ی پس از آن وجود دارد و هر کس از زاویه ی دید خود به ماجرا نگاه کرده و منافع خرد و کلان حزبی و گروهی خود را در دل آن جستجو میکند. ولی یک موضوع در این میان کاملا مشخص است که جنبش اعتراضی فعلی، بر خلاف گفته های تمام کسانی که متوهمانه رهبریت این جنبش اعتراضی را ادعا میکنند، صرفاً محصول اعتراض به شرایط برگزاری انتخابات و جابجایی مهره ها در دل این سیستم قرون وسطایی نیست، بلکه موجودیت حکومتی را نشانه رفته است که در تمامی سال های بعد از انقلاب 57 به شکلی سیستماتیک، مشغول کشتار، شکنجه و سرکوب تمامی انسان های آزاده ای بوده است که ماهیت این رژیم ضد بشری را از همان سال های ابتدایی انقلاب 57 شناختند و پایه های مبارزه و مقاومت را از همان سال ها بنیان گذاشتند. آری، جنبش اعتراضی فعلی تنها حاصل یک اتفاق نبود، بلکه این اتفاق را بهانه ای کرد تا وجود خود را در پیش چشم دیکتاتورهای حاکم و تمامی جهانیان به اثبات برساند و تصویری دیگر از ایران در مقابل چشم جهانیان به نمایش بگذارد. اگر بخواهیم نگاهی جامع به تمامی این سال ها داشته باشیم، فاجعه ی 18 تیر ماه 78 نقطه ی عطفی در مسیر طی شده بود که زمان فروپاشی و سرنگونی فاشیست های اسلامی را در چشم اندازی کاملا دست یافتنی عیان کرد. با شناخت گذشته به درکی از وضع موجود و تحلیلی از آینده خواهیم رسید که در آن دیگر توهم داشتن نسبت به تغییر و رفرم در درون سیستم را به موضوعی مضحک تبدیل میکند. در تمامی این سال ها جنبش دانشجویی به عنوان نیرویی که بار اصلی این مبارزه را به دوش کشیده است و در متن تمامی اعتراضات قرار داشته بیشترین هزینه ها را پرداخت کرده است. جنبش دانشجویی با درک صحیح از اوضاع و احساس مسولیت تاریخی خود پرچم این مبارزه را به دست گرفته و با رادیکالیزه کردن جنبش، پایه های حکومت ضد بشری جمهوری اسلامی را به لرزه انداخته و در این مسیر هزینه های لازمه را نیز پرداخت کرده است. در آستانه ی 18 تیر و یازدهمین سالگرد فاجعه ی کوی دانشگاه قرار داریم. جمهوری اسلامی در تمامی این سال ها از آزار، سرکوب و فشار بر فعالین جنبش دانشجویی، جنبش زنان و دیگر جنبش های اجتماعی موجود دست برنداشته است و اکنون ما ایرانیان فعال و آزادیخواه مستقر در ترکیه با درک و شناخت مسولیت تاریخی خویش، با تشکیل کانون آزادیخواهان ایرانی در ترکیه (کایت) در تلاشیم تا بخشی از بار سنگین این مبارزه را بر دوش بکشیم و در این مسیر دست تمامی انسان های آزادیخواه را فارغ از هرگونه قومیت، ملیت و اعتقاد میفشاریم و با تاکید بر ارزش های مشترک جامعه ی بشری، از همراهی تمامی انسان های حق طلب و آزاده استقبال میکنیم .
به امید سرنگونی رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی
«کانون آزادیخواهان ایرانی در ترکیه»
(کایت)
تاریخ : 8 جولای 2010
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر